پیام کهنه
وبلاگ عمومی روستای کهنه
کلمات کلیدی مطالب
آرشیو وبلاگ
نویسنده: عباسی کهنه - شنبه ٢٩ آذر ۱۳٩۳

                               

در قدیم اهالی روستا در شادی و مراسم شو چله،حال خانواده هایی که بر اثر وقوع اتفاقی ناراحت کننده نمی تواستند در این شب شادی کنند را رعایت نموده و حتی بزرگان و بستگان درجه یک، شب چله را در این خانواده ها سپری می کردند تا بتوانند التیام بخش درد و اندوه آنان باشند.

در این شب طولانی سرد و برفی و در کنار بخاری های هیزمی و کرسی های گرم، بسیاری از قول و قرارهای زندگی در بین اقوام و محلی ها تبادل نظر می شد و دراین شب بیشتر شب چره ها مثل دنه هندونه، کشمش ،ممیزو مغز جوز و بادام حاصل سلیقه و هنر زنان و دختران خانه بود.

در این شب خانواده ها با تدارک بساط میهمانی لحظه ها و دمی شاد را سپری می کردند و دراین شادی همسایگان را نیز شریک می نمودند.

ایام قدیم در شب یلدا همسایه ها در آن شب در خانه یک نفر جمع می شدند، فکر نکنم هیچ زمانی خانواده ها دغدغه ای در آن شب داشتند که برای میهمانانشان چه میوه ای تهیه کنند.

یکی از مهمترین میوه های شب یلدا هندوانه بود که از مدتها قبل زیر کاه یا مکانی سرد نگهداری می شد تا برای شب یلدا خراب نشود.

از دیگر میوه های  این شب میتوان انار،سیب و گلابی که همگی را زنان خانه از قبل برای شب چله از چفت آویزان می کردند به همراه چغندر ، زردک وکدو (کدو تخمی)که همگی در قابلمه به همراه کمی شکر وآب پخته می شدند، را می توان نام برد.و دیگ پلویی که آن سالها فقط یک بار روی اجاق هیزمی گذاشته می شد که محتویات آنرا  اکثرا رشته ،لوبیا،عدس و قََوَرمَه(گوشت تف داده از قبل) که در آن زمان از آجیل بیشتر یافت می شد تشکیل می داد و ما بچه ها از دم غروب حسابی انتظار شب را می کشیدیم که درکنار سفره ی شام بنشینیم وبه قولی پلاب بخوریم که بویش تا 10 کوچه اونورتر را از جا بر می داشت .یادش بخیر(چله پلو)

 بچه ها نیزبه همراه بزرگترها، گاه سیب زمینی و یا چغندری از خانه هایمان برمی داشتیم و به سر تنور می رفتیم و وسپس چغندر و یا سیب زمینی نَشُِسته را درزیر خاکستر قرار می دادیم  هنوز کامل نپخته بود برای خوردنش دعوا می کردیم  هیچوقت هم بیمار  نمی شدیم!

از تنقلات شب چله می توان مغز گردو،بادام،ممیز،کشمش،دنه هندونه و خربزه و پسته که در آن زمان در جیب خیلی ها پیدا می شد، را نام برد.

همه اینها بدون هیچ دغدغه ای در روشنایی چراغ گردسوز و چراغ توری بر روی کرسی های زغالی قرار می گرفت و میهمانان نوش جان می کردند ودرحین خوردن و نوشیدن ،چیزی که این شب را شیرینتر می ساخت اوسنه های پدر بزرگان و مادر بزرگان بود که همگی باآب و تاب تعریف می شد.  در این زمان بچه ها سعی می کردند،حین خوردن و نوشیدن کام و چای و هندوانه و شکستن دنه ازجمع کردن پوست کام و کاچ پسته که یکی از سرگرمی بچه های آن زمان( سرخ و سفید بازی کردن با پوست کام و جفت و طاق بازی کردن با کاچ پسته) بود، عقب نمانند .

بزرگترها بر این اعتقاد بودند که شب چله حتما می بایست هفت محصول گاوکیش (در قدیم به علت نبود ماشین آلات کشاورزی زمین توسط گاو شخم زده می شد و کاشته می شد)خورده شود.(مثل:هندوانه،کدو،لوبیا،زردک،بادام،جوز،ممیز و...)

در شب چله ، رسم بر آن بود که برای دختران نوعروس ،شب چله ای می بردند که مجمعه ای از انواع تنقلات ،کله قند،حنا ،گوشت ،برنج ویا رخت ولباس که در این زمان همسایگان وقوم خویشان ، داماد را همراهی می نمودند.گاه این هدیه بردن درشب چله همراه با دایره وکف زدن توسط زنان انجام می شد که داماد را تا خانه ی عروس همراهی می کردند و در مسیر راه گاهی شاباش دسته جمعی می گفتند. واگرعروس خانم درشهر دوری بود، پدر ومادر داماد وظیفه ی خویش می دانستند که شب چله ای رابه هر طریقی برای عروسشان ببرند و رنج سفر را به بذل این هدیه به جان می خریدند. آنچه که مهم بود بها دادن به نوعروس به هر بهانه ای مهم بود که اگر خدای نکرده در شب چله چنین اتفاقی رخ نمی داد، گله وشکایت مادر عروس حتمی بود.

 

 درشب یلدا نه صحبت از بی مهری می شد و نه چیزی خرید و فروش می گردید فقط  گاهی در همین دور هم نشستن پیوندی جدید و قومی و خویشی تازه به وجود می آمد و دختر و پسری در آن شب لایق همدیگر می شدند و به پیشنهاد زنها قرار خواستگاری از فلان دختر گذاشته می شد که این نیز به میمنت مهربانی این شب پراز خاطره ی ایرانیان است که هر سنتشان وآ داب ورسومشان ریشه در آئین مهرپرستی  دارد .

امروزه شو چله در روستا همانند گذشته برگزارمی شود، با این تفاوت که بخاری های نفتی جای کرسی های زغالی راگرفته و میوه های آویزی از چفت خانه جای خود را به میوه های بازاری و دیگر سراغی از اوسنه های بی بی و بابا کلونا در زیر نور چراغ گردسوزها نیست وپسر دخترای امروز هم که ماشالله خودشون برا خودشون آستین بالا مزنن و به دلیل مهاجرت ها و مشغلات فراوان دیگر کمتر خانواده ای را می بینی که این شب بتوانند دور هم جمع شوند.

 

 

با آرزوی شب چله ای خوش برای همه عزیزان


 

نویسنده: عباسی کهنه - پنجشنبه ٢٧ آذر ۱۳٩۳

متأسفانه شهرستان جغتای از نظر راه های روستایی و شهری وضعیت نامناسبی دارد. جاده دسترسی ۱۰روستای بخش مرکزی شهرستان به شهر (جبله، جبله نو، دستوران، کهنه، اله آباد، حسن آباد، محمدیه، جاورتن، شادمان، منیدر) نامناسب است و متأسفانه عملیات اجرایی آسفالت آن چندسالی است که متوقف شده است و اهالی روستاهای مذکور نیز از این وضعیت گله مند هستند.

یکی از ساکنان روستای حسن آباد به خبرنگار ما می گوید: مسیر ارتباطی منطقه خاکی است و تردد در این جاده ها بسیار سخت و دشوار است و علاوه بر خسارت مالی که متوجه خودروها می شود، سلامت روستاییان به علت گرد و خاک ناشی از تردد خودروها در خطر است و حتی پس از بارش باران هم گل و لای انباشته شده، عبور و مرور را سخت تر می کند.

محمدرضا کهنه ای از اهالی روستای کهنه هم می گوید: وضعیت راه های ارتباطی با شهر بسیار نامناسب و تردد در این جاده های خاکی بسیار خطرناک است. یکی دیگر از جوانان روستای کهنه نیز همچنین با بیان این که فراهم نبودن زیرساخت های توسعه تأثیرات مستقیم و غیرمستقیمی در عقب ماندگی روستاها دارد، اظهار داشت: آسفالت جاده های روستایی نقش مهمی در شکوفایی منطقه دارد. وی به خبرنگار ما گفت: جاده روستای کهنه به جغتای وضعیت نامناسبی دارد.یکی از اهالی روستای شادمان نیز از وضعیت نامناسب جاده این روستا به جغتای انتقاد کرد و گفت: جاده روستای ما وضعیت خوبی ندارد به طوری که با کوچک ترین بارندگی ارتباط این روستا قطع می شود و مردم روستاهای شادمان و جاورتن به دلیل وضعیت بد راه های روستایی بسیار گله مند هستند. میرزایی ادامه داد: جاده های خاکی پس از بارش باران از گل و لای انباشته شده و تردد مردم را سخت می کند.روستانشین دیگری از منیدر به خبرنگار ما می گوید: تمام روستاهای این شهرستان دارای آب و هوای بسیار مطلوب بوده و با چشم اندازهای طبیعی بی بدیل، مستعد جذب گردشگر هستند. حسین منیدری افزود: متأسفانه به دلیل نبود زیرساخت های لازم به ویژه راه آسفالته از این ظرفیت های مهم برای ایجاد اشتغال و پویایی اقتصادی کمتر بهره ای برده می شود.وی اظهار داشت: با توجه به وضعیت نامناسب راه های روستایی نیاز است راه های این شهرستان بیشتر از این مورد توجه مسئولان قرار گیرد.

وی با بیان این که اغلب جاده های روستایی این شهرستان نیازمند مرمت و بازسازی است، اذعان کرد: راه های روستایی نقش مهمی در توسعه گردشگری منطقه دارد و بی توجهی به زیرساخت های لازم در مناطق روستایی به ویژه راه مناسب باعث مهاجرت مردم به شهرها می شود. یکی از اهالی روستای اله آباد نیز به خبرنگار ما می گوید: آسفالت راه های روستایی از مطالبات به حق مردم این منطقه است. حق بیان افزود: راه، زیربنای توسعه و عمران و آبادانی هر منطقه است و روستاها با اجرای طرح های راه سازی رونق خاصی می گیرد.

وی همچنین با بیان این که بیشتر راه های روستایی شهرستان در مسیرهای رودخانه ای، قرار دارد، اظهار داشت: اجرای طرح های راه سازی و بهره مندی روستاییان از راه های مناسب نیازمند توجه مسئولان و اختصاص اعتبار ویژه است. وی بر لزوم رفع نقاط حادثه خیز این جاده و اهتمام مسئولان در آسفالت این راه روستایی تأکید کرد.

یکی از رانندگان که همیشه از این مسیر رفت و آمد می کند، به خبرنگار ما می گوید: جاده های ارتباطی این روستاها به شهر دارای نقاط حادثه خیز بوده که به دلیل وضعیت نامناسب امکان بروز تصادف جاده ای وجود دارد. رضایی تأکید کرد: از آن جا که کامیون ها و تریلرهای حمل سیمان از این جاده عبور می کند روز به روز بر تخریب آن افزوده می شود.

درخور یادآوری است که مسئولان اداره راه و شهرسازی شهرستان با بیان این که تداوم و توسعه آسفالت از سیاست های مهم این اداره است ، متأسفانه علت توقف عملیات آسفالت این جاده ها را نبود اعتبارات اعلام می کنند

 

منبع:روزنامه خراسان رضوی -چهارشنبه 26/09/1393- شماره انتشار 18860

نویسنده: عباسی کهنه - یکشنبه ٢۳ آذر ۱۳٩۳

چنْد شَو دِگَ بِ چّلّه بمَنده، یادت مییَه از چله های اوسالا ، اوه چه خونیکایی بی ، یادش بخیر

اینا هَمه ماجراهایینَ کی ما ِدشَو چله هرسال ِدحالی کی مُجمَعه ای پُر از چغندر پختَه ، کُدی و یک دوهری کام و آبنبات درینی کرسی بی. اوسنه هایی که شایَد بارها تکرار مرفتند ولی وازم برِی ما بچه ها تَزگی داشت و بعضی وقتا از ترس مجبور بیییم سَحر کی از خو ور مَخِستیم، نهلیهامَر دیر از چشم پییَر و مار چپه کنیم تا خشک روند و یا زیرتَنبونامَر ارومَکی عوض مکردیم  .

به هر حال شو یلدا یَ همو شَوی چله برِی ما یکی ازشَوای به یاد موندنی وپر از صفا و صمیمیت با یک پَره مهمو کی شاید همسَیه های ده تا کوچه اوورتر به خنه ی ما و یا یکی دَگه مرفتن تا او شَور دور همدَ گه خوش بَشن ، بی

نِ مثلی الون کی از تَرسی خَرج و بَرج مترسیم حَتّی به خَنه ی خووَر بَراراما بریم و شاید یادْمَ نبَشَ اصلن شو چله ای هم امیَه و رفتَه.


نویسنده: عباسی کهنه - سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳٩۳

به هر منطقه و شهری از ایران پنهاور که بنگری آداب و رسوم جالبی راخواهی دید که در نوع خود خاص و بی نظیر است. دراین میان روستایی همچون کهنه با پیشینه تاریخی  مطمئناً دارای آداب و رسوم متنوع و متعددی است . گرچه این آداب در شهرهای مختلف دارای شباهت هایی است ولی باز هم بعضی از شهرها به عنوان خاستگاه بعضی از رسوم معروفند . در ا دامه به بعضی از آداب و رسوم روستای کهنه اشاره می شود.

 

۱-پلوار کشی : ذبع گوسفند و جمع شدن فامیلها دور هم جهت شادی

٢-شونشینی : شب دور هم جمع شدن و بازگو نمودن خاطرات

۳-چاولی چغل : برگزاری مراسم جهت ریزش باران از خداوند متعال

۴-شوخنی : بیدار کردن مردم با دعا و آیات قرآن و همچنین با چلک زدن و کوبیدن درب منزل در ایام ماه مبارک رمضان جهت سحری

۵-آش پشت پا : پختن آش و پخش آن بین فامیل و همساده جهت بازگشت مسافر

۶-ختنه سوران: برگزاری جشن برای ختنه پسران

7- بری : مراسمی که هنگام چیدن پشم گوسفندان برگزار می شده است.

8- علم گردانی :بردن علم هیئت و حسینیه روستا جهت کمک به تعزیه خوانان و روحانی محل بعد روز عاشورا به درب منازل روستا.

9- جشن سره(سده)

10- چهار شنبه سوری

11- سال نو ماه نو

 

اجرای بعض از رسومات بدین شرح می باشد:


چاولی چغل

این رسم مربوط به زمانی است که آسمان درهای رحمت خود را بر زمینیان محتاج بسته و مرد و زن ، خُرد وبزرگ و پیرو جوان ، همگان در انتظار باران هستند .

رسم چاولی چغل در فصول بهار و پاییز برگزار می شود که زمین نیازمند و تشنه آب است .

چاولی همان آبکش یا کفگیر امروزی است با این تفاوت که چاولی را معمولاً از سرشاخه های درخت بید می سازند .

وقتی چاولی را از داخل دیگ بیرون می کشند آب شروع به شرشر کردن و ریختن می کند که شبیه تندباریدن باران است و چون چاولی وسیله ایست که در مراسم های مذهبی و مردمی زیاد استفاده می شده به چاولی چغل (آبکش آبدیده) معروف است و به پاس خدمت چاولی چغل در ایام محرم الحرام ، رمضان المبارک ، ذی الحجه و … بین اهالی روستاها حرمت زیادی دارد و به همین خاطر در زمانی که خداوند باران رحمتش را بر کشاورزان نازل نمی کند مردم چاولی چغل را لباس می پوشانند و دست پسربچه ها می دهند تا آنها نمایش آیینی الله خدا یا طلب باران یا همان چولی چغل را اجرا نمایند .

مراسم بدین گونه است که پسر بچها یا دختربچه ها چاولی چغل را به دست گرفته و به درب منازل روستا رفته و به طور هماهنگ این اشعار را می خوانند:

چولی چغل بارو کو

صد من گِندُم اِرزو کو

گندم دزیر خاکه

از توشنیا هلاکه

الله بتی تو رحمت

صلوات بر محمد


وقتی چاولی چغل به درب منازل اهالی روستا می رسد صاحب خانه ضمن اینکه زیر لب اشعار بچه ها را تکرار می کند پشت سر هم صلوات می فرستد و با ظرف آبی که در دست دارد بر روی چاولی چغل آب می پاشد و صلوات می فرستد سپس به افراد انعام می دهد که بیشتر آرد ، گندم ، تنقلات و … می باشد.

چاولی چغل به همین شکل به تمام درب منازل روستایی می رود

چاولی چغل گردانان فضای روستا را پراز سلام و صلوات کرده اند و حال باید چاول چغل را در مزرعه گندم یا جو ببرند و آن را در آنجا بکارند تا اگر خداوند باران رحمتش را بر آنان نازل فرمود چاولی چغل از محصول محافظت نمایند.

وقتی چاولی چغل سر زمین کاشته می شود حیوانات و پرندگان می ترسند و به محصول نزدیک نشده و به آن آسیب نمی رسانندکه در اصطلاح محلی به آن (هراسه )مترسک گفته میشود.

بری

یکی از آیین های سنتی روستای کهنه بُری (bori) است. بری یا چیدن پشم گوسفندان در هر سال معمولا در دو نوبت انجام می شود و می بایست در هر دو نوبت نزدیک به فصل سرما نباشد. پشم گوسفندان ( میش ها) در کهنه همان نام اصلی اش را دارد. اما موی بزها دو نام « پت  کورک » ( pat koorK) و « کورگ» ( koorK) دارد. که بخش عمده اش پت کورک است و در صورتی که به اندازه کافی بلند شود کورک ( که گران قیمت تر است) می دهد. برای چیدن پشم گوسفندان از یک قیچی مخصوص استفاده می شود که در لهجه کهنه ای بدان « دو کارد » می گویند. ابتدا چند ساعت قبل گوسفندان را در چاله آب می شوین تا تمیز شوند و راحت بری شوند.سپس دست و پای گوسفند را با نخ یا طناب بسته و در گوشه ی تمیز ی از پیوال( محلی که گوسفندان را برای استراحت می خسپانند)پشم را می چینند . البته اگر فردی که می چیند مهارت کافی نداشته باشد یا دو کارد به قدر کافی تیز نباشد ممکن است گوسفند زخم بردارد.

در همین باره ضرب المثل قدیمی وجود دارد :

گر نبود دنبه و گردن

کار هر قاضی بود بری کردن

که اشاره دارد به دشواری چیدن پشم دنبه و گردن گوسفند برای کنترل گوسفند برخی هر چهار دست و پای آن را می بندند اما حرفه ای تر ها و مخصوصا آن هایی که دلسوز گوسفندان خود هستند یکی را برای راحتی اش ول می گذارند.

در قدیم پشم چیده شده ابتدا با دقت بررسی و خار یا سایر مواد زائد آن جدا می شددر ادامه به صورت کلاف در آورده می شد. و به مرور زمان در شب نشینی ها یا اوقات فراغت با استفاده از دیکلو(دوک) به نخ پشمی تبدیل می شد. نخ های تولید شده را کلاف می کردند . نخ های تولید شده غالبا برای بافت جوراب، دستکش یا کلاه پشمی مورد استفاده قرار می گرفت. همچنین پت کورگ را با استفاده از دیکلو به نخ مویی تبدیل کرده و از آن در بافت ریسمان یا جوال استفاده می نمودند.

البته اکنون با تغییر گرایش زندگی و مشغله زیاد و تن پرور شدن انسانهاپشم ها را یکجا به فروش می رسانند .

 

پولوار (پروار) کشی:


با وزیدن نخستین باد سرد و سوزناک زمستانی، بع بع حزین گوسفند در فضای حولی(حیاط) می پیچد. انگار تقدیر شوم خود را می داند چراکه این باد پیام به مسلخ بردن او را می آورد. هر خانوار بره‌ای را پروار می کند تا به هنگام فرا رسیدن زمستان آخرین برگ زندگی این حیوان را ورق بزند.پس از سر بریدن گوسفند گوشت آنرا قورمه می کنند از آنجا که این مراسم به طور هماهنگ و در یک روز صورت می گرفته به پولوارکشی(پروارکشی) شهرت یافته است.

جوز بجیه :


پس از آنکه صاحبان درختان درخت گردو ( جوز ) کار چیدن گردو ( جوز ) را تمام کرده باشند. عملی شبیه «خوشه چینی » که پس از درو کردن گندم ها ، عده ای خوشه های بجا مانده از درو گران را برای خود جمع آوری می کردند. طبق این رسم فراگیر عرفی محصول جمع آوری شده برای هر کسی که آن را جمع آوری کند حلال است .
در اواخر شهریور و اوایل مهر که فصل چیدن یا به اصطلاح کهنه ایها فصل « جوز رزی است ، جوز پی چینان اگر مهارت داشته باشند و ریسک خطر فراوان بالا رفتن از درختان تنومند ، بلند و خوفناک گردو را به جان بخرند شاید برای مدت دو هفته یا بیشتر در آمد خوبی داشته باشند که با توجه به مهارتی بودن این کار و خطرناک بودن آن هر چه قدر هم که درآمد داشته باشد به صرفه نیست . متاسفانه در کهنه مانند خیلی جاهای دیگر چیدن گردو به شیوه ی سنتی انجام می شود و این شیوه گاهی باعث از دست رفتن جان افراد می شود.

در کهنه درختان گردو ی بسیار قوی و پر عمری وجود دارد که چیدن محصول آنها کار هر کسی نیست و تعداد معدودی از افراد یک روستا بصورت حرفه ای این کار را انجام می دهند. در گذشته که برکت زیاد بود و درختان ، گردوی زیادی داشتند سهم «جوز ریزها»از هر درخت یک هفتم گردوهای آن درخت بود. و به نسبت درختانی که کمتر گردو داشت یک ششم ، یک پنجم و یا یک چهارم بود ولی در مجموع به طور متوسط مزد جوز ریز همان یک ششم و یا یک پنجم بود . اما در حال حاضر یکی انکه درختان ، گردوی زیادی ندارند ، بنابراین برای جوز ریزها یک هفتم و یک ششم و امثال آن نمی صرفد ، ثانیا باغداران تنبل تر و جان عزیز تر شده اند و خودشان تن به بالا رفتن درخت نمی دهند بنابراین مزد جوز ریز به نصف هم رسیده است . البته گاها دیده می شد بعضی باغداران با اصرار جوز ریز را به مزد بیشتر راضی می کردند که دیگر سهمی از گردو نخواهد. ناگفته نماند که در بیشتر مواقع جوز ریز پس از آنکه کار ش تمام شد مجدداً از همان درختان برای خود بجیه می کند و گاه به همان اندازه ای که سهم برده از پی چینی خودش نصیبش می شود !

پی چینی منحصر به گردو نیست ، در قدیم که فقر بیشتری بوده محصولات دیگری نیز پی چینی می شده اند .


نویسنده: عباسی کهنه - دوشنبه ۱٧ آذر ۱۳٩۳


تیشله بَزی یادته گیلی گیلی بَزی یادته

 پا برینه دری خاکا، تایر بزی یادته
سر پالون خر خودته بگیر که امیم

با دخترای همسیه خله خله بَزی یادته

 


شو چله ر نگا کو، برف شیره ر یادته

شو چارشنبه سوری ،اَتش بَزی یادته
دمیون کیچه ها دلگیای تا نصف شو

گِل بزی یادته ،کَلَه بَزی یادته

 


یادته با غلّکمون مزییم ور آسمون

 شیشه های همسیه هار، چغوکایه بی زبون
روزای تعطیلی ما برنامه های تلوزیون

کَستم بزی یادته قََره بزی یادته

 


یادته معلّما چُو مَزَین ور دستاما  

ولی واز با همی حرفا صفا داشت مدرسه ها
ساعت ده که مرف ساعت تغذیه مرف

 کیک و بیسکویت مداین و تموم بچه ها



دلا خوش بی بخدا خمیر مکردن ننه ها

 نون کلیچه قندی و نون آجاری یادته
تا که گسنه مرفتیم مزییم ما ور خنه

 نون خشک د آو زیه کمه جوزی یادته




روزجمعه که مرف روزای خوب بَزی بی

 دمین هفته بزرگا کارشا، کلا نمدی بافی بی
میدون فوتبالما دزر شیش یخدونا بی

 ور بهنه فوتبال دِ اونجی سنگربَزی یادته

 


روزگار خوبی بی مردمی سازگاری داشت

 رفیقا رفق بین رفاقت اعتباری داشت

نویسنده: عباسی کهنه - جمعه ۱٤ آذر ۱۳٩۳

با توجه به فصل سرما و یخبندان و تاریکی معابر عمومی و پیگیریهای بعمل آمده توسط شورا ودهیاری روستا ،با مساعدت اداره برق شهرستان جغتای لامپهای سوخته معابر عمومی روستا تعویض و تعدادی از تیر برقهای مزاحم که بعضا مشکلاتی را در عبور و مرور وسایل نقلیه داخل روستا بوجود آورده بودجابجا گردید.

 

نویسنده: عباسی کهنه - چهارشنبه ۱٢ آذر ۱۳٩۳

رئیس مجمع نمایندگان استان خراسان رضوی در پیامی به مناسبت روز مجلس گفت: دهم آذر سالروز شهادت شهید آیت الله مدرس این فقیه مجاهد و نماینده آگاه و حق جوی پنج دوره مجلس را گرامی می داریم و به روح بلند و قدسی ایشان که به فرموده حضرت امام خمینی(ره) ستاره درخشانی بود بر تارک کشور درود می فرستیم.

به گزارش روابط عمومی وبسایت محمدرضا محسنی ثانی ، نماینده مردم شهرستان های سبزوار، جوین ، جغتای، خوشاب و داورزن یکشنبه شب افزود: عظمت مدرس و ابعاد مختلف شخصیت سیاسی و مذهبی وی را باید بیشتر در زمان نمایندگیش مورد بررسی قرار داد.

محسنی ثانی ادامه داد: وی مجتهدی مسلط و یکی از علمای طراز اول مملکت بود که در دوران حضورش در مجلس سیاستی برخاسته از دیانت داشت و در عمل توانست به خوبی ثابت کند که سیاست ما عین دیانت ما و دیانت ما عین سیاست ماست.

وی همچنین گفت: مدرس با نبوغی که داشت در حدود ۱۳ سال در معقول و منقول جامعیت پیدا کرد و در محضر درس اساتیدی مانند میرزا جهانگیرخان قشقایی و آخوند ملامحمد کاشانی و میرزا عبدالعلی هرندی بهره های وافری برد و در نجف اشرف عمدتا از محضر مراجعی مانند آخوند خراسانی و آقا سیدکاظم یزدی استفاده زیادی کرده و از آنان اجازه اشتهاد گرفت.

عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی افزود: مدرس انسانی بود وارسته، شجاع و نافذ در نگاه و کلام بود و زندگی بسیار ساده ای داشت و از نگاه خاصی در توسعه کشور برخوردار بود و برای استقلال علمی و فنی و اقتصادی کشور اهمیت ویژه ای قائل می شد.

وی ادامه داد: مدرس نسبت به استقلال کشور آنقدر حساس بود که وقتی بودجه مملکت را به مجلس می آوردند، ابتدا به منابع داخلی توجه می کرد و معتقد بود باید به شرط داشتن درآمد کافی در کشور بودجه  پروژه های مختلف تصویب شود و در غیر این صورت اگر حتی ادارات تعطیل شوند بهتر از آن است که زیر بار استقراض از کشورهای خارجی و وابستگی به آن ها برویم.

محسنی ثانی همچنین اظهار داشت: مدرس در ابعاد مختلف جامعیتی داشت که تقریبا از آن زمان تا کنون مانند این شخصیت برجسته با ابعاد گوناگون را کم داشته ایم.

وی سپس ابراز امیدواری کرد: امیدواریم مجالس بعد از انقلاب هم به خصوص مجلس نهم که الان دایر است، بتوانند از رهنمودها و سیره و سنت این فقیه عالی قدر و مجاهد نستوه بهره بگیرند و راه مدرس را به خوبی حفظ کرده و  ادامه دهند.

رئیس مجمع نمایندگان خراسان رضوی  سپس با اشاره به توجه ویژه شهید مدرس نسبت به مسائل اقتصادی و توسعه و عمران کشور گفت: من فکر می کنم یکی از اولویت هایی را که ما امروز باید در تبعیت از راه و منش مدرس دنبال بکنیم توجه به وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم است که در حال حاضر بخشی از ذهنیت های جامعه معطوف به مشکلات اقتصادی است.

وی افزود: طبیعتاً باید راهکارهایی دنبال بشود و تدابیری در مجلس اندیشیده شود که با کمک دولت زمینه تولید و خارج شدن از رکود فراهم شود و از آن مسیر در کشور اشتغال و کارآفرینی و تولید ثروت به وجود بیاید و فرصت هایی ایجاد شود تا از شمار زیاد بیکاران که از دغدغه های اصلی خانواده هاست کاسته شود.

محسنی ثانی همچنین گفت: باید به توسعه کشور در ابعاد مختلف مخصوصا زیرساخت ها توجه ویژه ای صورت بگیرد و به خصوص مسأله آب، برق ، گاز و سایر امکانات و خدماتی که لازم است ، برای روستاییان تأمین شود تا  این قشر مولد و زحمتکش هم از خدمات بهتری بهره مند شود.

وی افزود: الحمدالله در سال گذشته و نیز سال جاری بودجه ای،  مجلس توجه خوبی را به بخش سلامت داشت و بودجه تقریبا مناسبی را برای این بخش در نظر گرفت و به همین خاطر یکی از دغدغه های جدی مردم که مربوط به هزینه های درمانیشان بود الحمدالله تا حد زیادی برطرف شد و امروز حداقل بنده با توجه به اینکه بخشی از مراجعه کنندگانم در دفاتر بیشتر معطوف بود به تقاضاهایی از سوی روستاییان و اقشار کم درآمد و آسیب پذیر برای هزینه های سنگین درمان مراجعه بود، شاهد کاهش چشمگیر این گونه مراجعات هستم. زیرا کلیه خدمات درمانی بستری، بیمارستانی و عمل ها و پروتزهایی که هزینه های سنگینی داشت برای قشر آسیب پذیر و مخصصا روستاییان امروز تا حد زیادی برطرف شده است.

نماینده سبزوار در پایان ابراز امیدواری کرد در بودجه سال ۹۴ که احتمالا از یک ماه دیگر برای بررسی به مجلس فرستاده می شود، به اولویت های مهم کشور توجه خوبی صورت پذیرد و به خصوص قشر روستایی و اقشار کم درآمد و آسیب پذیر مورد توجه مناسبی قرارگیرند.

نویسنده: عباسی کهنه - سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۳٩۳

باریدن نخستین برف سال برای ساکنان اغلب روستاها وشهرها  باعث خشنودی و یکی از عوامل دلخوشی و شادی مردم است.

با باریدن نخستین برف، اشخاص خوش‏ ذوق و شوخ روستا، نامه‏ ای که مضمون آن را شعر برفی تشکیل می‏ دهد، می‏ نویسند و آن را به یکی از فرزندان یا دوستان خود می دهند تا نامه را برای یکی از نزدیکان یا دوستان خود در روستا ببرد واو در هنگام چایخوری یا فرصتی دیگر نامه را در گوشه‏ ای پنهان می‏ کند و آنگاه در فرصتی مناسب که کمی از آنجا دور شد، خبر آوردن نامه و مکان مخفی کردن آنرا به صاحبخانه می دهد و زود از آنجا می گریزد.

صاحبخانه به محض شنیدن این خبر آورنده نامه را دنبال می کند واگر صاحبخانه بتواند آورنده نامه را تا قبل از رسیدن به خانه خود دستگیر کند، او را گرفته و به صورتش سیاهی دیگ می‏ مالد و بازی را برنده می‏ شود و اگر نتواند او را بگیرد، بازی را می‏ بازد.

مضمون نامه بدین شرح است:

برف باریده به امید خدا
روز نو از ما و برفی از شما

گرکه ما بردیم جمعا 5نفر

گر شما بردید مختارید

 

دربیت اول شعر فرستنده نامه ابتدا خداوند متعال را به خاطر بارش نعمت الهی(برف) سپاس میکند و بارش برف را به گیرنده نامه تبریک می گوید و در بیت دوم فرستنده نامه تعداد مهمانها را در صورت برنده شدن و بازنده شدن به گیرنده نامه مشخص می کند که معمولا رسم بر این است که فرد بازنده مراسمی تهیه می بیند و از مهمانهای شخص برنده با صرف شام یا ناهاری پذیرایی می نماید.

نویسنده: عباسی کهنه - جمعه ٧ آذر ۱۳٩۳


این حادثه روز جمعه مورخ07/09/1393 ساعت8:30 صبح در مراتع اطراف روستای کهنه و بر اثر حمله 12قلاده گرگ به گوسفندان آقای پیرعلی کهنه از ساکنان این روستا اتفاق افتاد.

این حادثه هنگامی روی داد که چوپان گله مشغول چرای گوسفندان بود و سگ های همراه گله نیز در محل چرای گله بودند. چوپان پس از آگاه شدن از حمله گرگ ها با سر و صدا از چند نفراز روستائیان که از آنجا در حال عبور بودند درخواست کمک کرد که تا رسیدن روستاییان، گرگ ها تعداد 8 راس گوسفند را دریدند و 4 راس را نیز زخمی نمودند.

بنا به اظهار چوپانها، گرگها بصورت تیمی اقدام به حمله می کنند تا کنون تیم های 12و 8 و 6 تایی گرگان بصورت مکرر گزارش شده که این کار را برای چوبان ها سخت کرده است. سگ ها از عهده گرگ ها بر نمی آیند؛ به طوری که ابتدا گرگ ها گله را پراکنده کرده پس از سوا کردن آنها را گیر انداخته و اقدام به زخمی و دریدن گوسفندان میکنند.

هر ساله با آغاز فصل سرما و بارش برف حیوانات وحشی با مشکلاتی از جمله تهیه غذا مواجه می شوندبه همین دلیل حضور گرگ ها در اطراف و داخل روستا مشکلات روستائیان را چندین برابر کرده است به طوری که برخی از اهالی از ورود گرگ به داخل روستا نیز خبر داده اند.

از آنجایی که طی چند سال اخیر حمله گرگها به دام ها در این روستا و روستاهای همجوارحوادث تلخی را رقم زده و اکنون حضور این حیوان خطرناک در این منطقه وحشت مردم خصوصاً روستائیان را به دنبال داشته است به طوری که حتی در دل شب ترس وجود این گونه حیوان در داخل روستا آسایش و امنیت را از خانواده ها سلب کرده است. 

لازم به ذکر است با مراجعه مکرر روستائیان جهت درخواست کمک از مسئولین محیط زیست شهرستان ، مسئولین قول پرداخت خسارت به روستائیان را داده اند که تاکنون محقق نشده است.

لذا از مسئولان تقاضامندیم در خصوص این معضل هر چه سریع تر چاره جویی و نسبت به جبران خسارات وارده به دامداران اقدام کنند.

نویسنده: عباسی کهنه - جمعه ٧ آذر ۱۳٩۳

گیاه یونجه را به دلیل دارا بودن انواع ویتامین‌ها، مواد معدنی و پروتئین‌ها سلطان گیاهان می‌نامند.
 یونجه، گیاهی است غریب که امروزه در اذهان عمومی تنها به درد علوفه دام می‌خورد، درحالی‌که در گذشته استفاده‌های فراوان از این گیاه پرفایده می‌شده است.این گیاه که عمدتاً در آسیا کشت می‌شود از اولین گیاهان دارویی شناخته‌شده برای بشر است.
 


ادامه مطلب ...
نویسنده: عباسی کهنه - پنجشنبه ٦ آذر ۱۳٩۳

شهرستان جغتای به مرکزیت شهر جغتای دارای دو بخش مرکزی و هلالی می باشد.

 

دهستانها و روستاهای بخش مرکزی

الف)دهستان دستوران به مرکزیت دستوران

ب)دهستان جغتای به مرکزیت ابوچناری

دهستانها و روستاهای بخش هلالی

الف)دهستان پایین جوین به مرکزیت فراشیان

دهستان میان جوین به مرکزیت ریواده

 

منبع:اکوتوریسم شهرستان سبزوار

نویسنده: عباسی کهنه - شنبه ۱ آذر ۱۳٩۳

کمه جوش 

کمه جوش غذایی بسیار خوشمزه و سرشار از کلسیم و پروتئین است و اغلب در شهرستان سبزوار بعنوان غذای اصلی استفاده می شود. 

ابتدا پیازها را پوست  و خلالی خرد می کنیم، داخل ماهیتابه مقداری روغن می ریزیم و پیازهای خرد شده را درون روغن تفت می دهیم تا طلایی و نرم شود. 

مغز گردوها را خردمی کنیم و به پیاز داغ اضافه می نماییم ، کمی تفت می دهیم تا گردوها نیز نرم شوند.کمه را در مقداری آب حل نموده و درون آن مقداری زردچوبه ، نمک و فلفل می ریزیم می گذاریم به جوش بیاید ، پس از 10 دقیقه پیاز داغ ، مغز گردوها رابه آن اضافه می کنیم ومواد را خوب مخلوط می نماییم، در انتها نیز نعنا خشک راریخته و اجازه می دهیم 10 دقیقه دیگر نیز مواد بجوشند سپس کمه جوش را از روی حرارت برداشته و درکاسه ریخته و درون آن نان کاک ترید می کنیم و سرو می نماییم.

 باید در حین جوشیدن مدام کمه جوش را هم زد تا غذا بریده بریده نشود. 

روش سنتی سرو این غذا در کهنه به این صورت است که همراه این غذا نیمرو و پیاز و از سبزیجات مثل تره و جعفری استفاده می شود .

نکته ها : میتوانید از مقداری سیر نیز استفاده کنید ، مقدار کمه را میتوانید بنابر سلیقه تان کمتر یا بیشتر کنید ، استفاده از گوشت در این غذا اختیاری میباشد.

آش رشته

حبوبات را از قبل خیس می کنیم. سپس آنها را با پیاز سرخ کرده ( که ممکن است کمی زردچوبه به آن زده باشیم ) می گذاریم کاﻤﻸ بپزد. بعد سبزی را تمیز و خرد می کنیم و داخل حبوبات پخته شده می ریزیم و می گذاریم سبزی ها هم بپزند. سپس دو قاشق سوپ خوری آرد را در کمی آب سرد حل می کنیم و داخل آش می ریزیم و مرﺘﺒﺄ هم می زنیم. رشته را در آش می ریزیم ومی گذاریم آهسته بپزد، ولی رشته نباید خرد شود. نمک و فلفل و زردچوبه را هم اضافه می کنیم. سعی می کنیم نمک را با احتیاط در آش بریزید، چون کشک اصولاً شور است.  بعد آش را از روی شعله بر می داریم و با کشک مخلوط می کنیم . سپس در ظرف می ریزیم و روی آن را با کمی کشک ساده و پیاز سرخ کرده و نعناع داغ ( و در صورت دلخواه سیر داغ ) تزیین می کنیم .

نکات مورد توجه:

1) اگر کشک به آش می زنید نمک نریزید و اگر دوغ می ریزید به میزان لازم نمک بزنید.

2) برای خوش رنگ شدن رشته آش، زردچوبه را همراه پیاز داغ به آش بیفزایید.

3) آشی که می خواهید دوغ بزنید سفت برداشته و اگر کشک می زنید شل تر بردارید.

4) اگر اسفناج در بازار نیست از برگ چغندر استفاده کنید.

5) نعنا داغ را با روغن مایع تهیه نکنید چون وا می رود.

6) برای تهیه کشک زرد، کشک را با زعفران و آب بجوشانید.

7) تزیین کشک را با کیسه فریزر مثلثی شکل انجام دهید.

8) آش را می توانید با کشک زرد و سفید، نعنا داغ و لوبیا چیتی تزیین کنید.


حلوای شیره انگور

آرد رو الک می کنیم و توی تابه (یا دیگ) تفت می دهیم..خوب هم می زنیم تا بوی خوش آرد بلند بشه و یکم تغییر رنگ هم بده...نباید بوی خامی بده آرد...وقتی خوب سرخ شد دوباره الک می کنیم و بر میگردونیم به تابه ، روغن یا کره رو که آب کرده ایم بهش اضافه کرده و بازم هم زده تا کاملا روغن جذب آرد بشه ، شیره انگور رو بهش اضافه می کنیم..بهتره کم کم بریزیم ..

همونجور روی حرارت ملایم تند تند هم میزنیم تا یکم از روونی دربیاد..هل و زعفرون و گلاب رو هم اضافه می کنیم و بازم تند هم می زنیم

دیگه گاز رو خاموش می کنیم و حلوا رو می گذاریم پایین و همچنان هم می زنیم،این حلوا مثه بقیه حلواها از ظرف جدا نمی شه و کشدار بوده...مثه انگشت پیج ، توی ظرف می ریزیم و با قاشق چرب روش طرح می اندازیم و تزیین می کنیم.

بلغور

بَلغور آش و خوراکی است که از گندم یا جوی پخته شده و خشک کرده که با آسیاب(خراس) نیمکوب کرده‌اند تهیه می‌شود.

در اصطلاح به خود غله‌ای که در آسیا آن را خرد کنند و بشکنند چنانکه آرد نشود هم بلغور می‌گویند. به خوراکی که با دانه‌های بلغور درست می‌شود بیشتر بلغور گندم و بلغور جو و این‌ها گفته می‌شود.

برای تهیه بلغور گندم پخته را پس از خشک شدن باخراس(آسیاب دستی) خرد می‌کنند، نه به نرمی آرد بلکه به درشتی لپه ماش و کوچکتر و بزرگتر.

قدما از برنج کمتر و شاید سالی یک یا دو بار استفاده می‌کردند و بیشتر از غذاهای سالم مانند شب چره، به جای شام و پلوی بلغور یا آش بلغور استفاده می‌کردند که خاصیت بیشتر داشت. از آنجا که نمی‌توان گندم یا جو را به مدت طولانی نگاه داشت، گندم یا جو را پس از پوست گرفتن با آب یا شیر نیم پخت کرده و سپس خشک می‌نمودند و در هاون نیمکوب کرده و نگاه می‌داشتند.

از نظر لغوی، بلغور به طور عام به معنی هرچیز درهم‌شکسته و درهم ‌کوفته است و در اصطلاح، بلغور کردن یعنی نامفهوم، غلط و شکسته حرف زدن.

آش جوشوره (جوش بره وجوش بیره)


دستور پختن این آش از این قرار است که خمیر نازک را چارگوش، چارگوش مى برند و لاى هر برشىحبوبات، و گوشت سرخ کرده، مثل دلمه مى گذارند و باسبزى در آب و روغن و ادویه ومخلفاتِ مزه بخشـکه در همه غذاها مرسوم است ـمى پرند. مزه خامى خمیر که رفت و چند جوش خورد، غذا پخته است وآماده خوردن. چاشنى این آش نیز کشک و نعنا داغ و احیاناً سیر داغ است.
گاها مرسوم است که درون خمیر مغز گردو یا ریگ میگذارند و میگویند زیر دندان هرکس بیاید شانس می آورد.


شوروا


برنج را با کمی روغن زرد و کمی زعفران حرارت داده تا مقداری طلایی گردد و با کمی تخم شنبلیله و شوید خشک و مقداری نمک را با آب در قابلمه ریخته و بر روی اجاق با حرارت ملایم پخته می نماییم و بعد از جا افتادن غذا می توانیم مصرف نمائیم.  و همراه نان خشک محلی مصرف می شود.

فطیر مسکه


آرد را بى مایه خمیر مى کنند، خمیر را آنقدر ورز می دهند تا برسد، و در تابه هاى داغ با حرارت کم مى پزند. دو رویش سرخ که شد در ظرف مى گذارند و مسکه (کره)روی آن می مالند ، و بس خوردنى است.

شیر برنج  

شیر را در چند مرحله روی اجاق با شعله متوسط به برنج نیمه اضافه می کنیم تا ملایم و نرم شود وبعد هل و گلاب را به آن اضافه می نماییم و غذا را از روی اجاق برداشته و بعد از کمی سرد شدن در بشقابهای مصرف می ریزیم و با شیره انگور یا شکر آنرا مصرف می نماییم.

 کماچ

کماچ در واقع نوعی نان خیلی ضخیم (فطیر)( خمیرش تقریبا به اندازه خمیر چهار تا شش نان است) است که به جای تنور در دگ یا زیر زغال پخته می شود. اخیرا برخی در داخل قابلمه نیز کماچ می پزند اما اصلی ترین نوع کماچ همانی است که ابتدا با کمک خمیر مایه محلی خمیرش آماده می شود. خمیر را خوب وزر می دهند و درون مایه آنرا از حبوبات، گردو ،گوجه فرنگی ،سرشیر و سبزیجات مفید تف داده شده پر میکنند و آنرا به شکل فطیر البته خیلی ضخیم(به دلیل آنکه زیر زغال یا خاکستر نسوزد)شکل می دهند. بعد روی کماچ را با برگ گردو می پوشانند تا نسوزد و مقداری از زغال زیر بخاری را روی آن می ریزند و زیر خاکستر داغ با حرارت ملایم پخت می شود. حدود نیم ساعت بعد کماچ آماده می شود. این غذا طعم آتش و دود دارد و البته پختن دقیق آن نیازمند تبحّراست.این نوع کماچ معمولا هنگام درست کردن شیره انگور یا رب گوجه فرنگی درست کردن که زیر دیگ زغال فراوان است پخته می شود. 

روش دوم در بخاری با چند تکه کنده مناسب آتش آماده  می شود و وقتی که گرمای آتش به حد مقبول رسید دگ روی آن گذاشته می شود .خمیر داخل دگ پهن شده و بسته به سلیقه روی آن تزیین می شود.

دیگر غذاها

۱-بلغور : مخلوط ٬ گندم خوردشده ٬ گوشت وپختن آن

۲- کچی : تفت دادن آرد ٬ افزودن آب و پختن آن با اضافه کردن دوغ محلی

۳- شروایی : مخلوط رشته خشک ٬ رب ٬ نخودو لوبیا سفید ٬ سبزیجات خشک ٬ پیاز خردشده،گوشت و پختن آن

4-شِلی : تَفت دادن آرد ، افزودن شیره انگور و پختن آن

5-آب گوشت : همه پختن آن را میدانند آب گوشت قدیمی همراه بوده است با لوبیا چشم بلبلی و گوشت خشک شده (قورمه)

6-فطیر:انواع مختلفی از قبیل(روغنی ، آجاری،شیری  ،قلفی  ،کنجدی و...)دارد

غذاهای ساندویچی روستا عبارتنداز:

نون ماست ،  نون کُمه ، نون قیماق ، کُمه جوزی ،نون رب ، نون خالی،….

 غذاهای آماده روستا عبارتنداز:

نون دوغ ، نون شیره ، ماست شیره ، نون شُربَت ،…

 

و…

عباسی کهنه
با سلام وعرض ارادت محضر هم روستائیان عزیز،به وبلاگ پیام کهنه خوش آمدید این وبلاگ بیشتر جهت شناسایی ودرج پیشینه ی تاریخی و موفقیت های علمی و فرهنگی، ورزشی هنری روستای همیشه جاوید کهنه نوشته شده ، تا در اختیار علاقمندان قرار گیرد.حقیقتاً گاهی خاطره ای ، عکسی ، پیامی از زادگاه ما، روستای کهنه می تواند صیقل دهنده ی روح و روان خسته ی همه ی عزیزانی باشد که در - آمد و شد روزگار ، دلتنگ آن لحظه های نابند . در این راستا با دیدن تصاویرو مطالعه مقالات وبلاگ مذکور می توانید با تجدید خاطره، غبار خستگی را از تن های خسته بزدایید . دست های نیاز ما برای دریافت نظرات ، پیشنهادات ، انتقادات ، اشعار ، مطالب علمی ، تاریخی ، عکس و فیلم و ... بلند است. ما را یاری کنید تا انشاء ا... بتوانیم گامی مؤثر در راه شناخت تاریخ گذشته گانمان برداریم. منتظر گلبرگ عنایت شما نسبت به ارسال مطالب شما بزرگواران هستیم . با نظرات سازنده ی خود ما را بهره مند نگاه مهربان خود نمایید . یا علی مدد.
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :