شهدا و آزادگان روستای کهنه

روستای کهنه 9 شهید تقدیم انقلاب اسلامی نموده است که به ترتیب تاریخ شهادت عبارتند از:

1- سرباز شهید عباس امید فرزند هدایت ا له

تولد:01/01/1340     شهادت:09/12/1360   محل شهادت :تنگه خیرابه

2-  پاسدار شهید سید علی اصغر کهنه فرزند  سید محمود 

تولد:02/07/1330    شهادت : 25/8/1361     محل شهادت : سومار

3-استواردوم شهید محمد کهنه  فرزند  حاج محمد باقر

تولد:01/01/1334    شهادت : 24/12/1361    محل شهادت :بوکان

4-سرباز شهید رضا کهنه فرزند  محمد

تولد:1344            شهادت:10/5/1364         محل شهادت : شیراز

5-پاسدار شهید سید علی هاشمی سرشت فرزند سیدابوالفضل

تولد:01/06/1345  شهادت : 16/1/1365        محل شهادت :   فاو

این شهید پس از 10 سال مفقود الاثر بوده که جنازه این شهید در مورخه 10/08/1375 در روستای کهنه تدفین گردید.

6-پاسدار شهید سید مرتضی فاطمی نیا  فرزند سید علی محمد

تولد: 1340           شهادت : 21/10/1365      محل شهادت : شلمچه عملیات کربلای 5

7-پاسدار شهید سید حسین کهنه  فرزند  سید ابراهیم

تولد:01/01/1350   شهادت:  12/11/1366      محل شهادت :  جزیره مجنون

8-پاسدار شهید حسن کهنه  فرزند  محمد 

  تولد:1346          شهادت : 27/11/1366       محل شهادت :  غرب

9-سرباز یکم شهید حسین کهنه  فرزند  میرآقابابا

تولد:1345           شهادت:  21/04/1367       محل شهادت :   فکه

 

دیگر شهیدان این روستا که اصالت کهنه ای داشته اند 1-شهید ابراهیم کهنه فرزند محمد قاسم محل دفن مزار شهدای روستای امیر آباد جاجرم 2-شهید سید محمود کهنه فرزند سید محمد محل دفن مزار شهدای شهرستان گنبد 3- شهید اکبر کهنه فرزند نوروزعلی محل دفن امامزاده پنج تن تهران

   

 آزادگان روستای کهنه:

1-  کربلائی علی نعیمی  فرزند غلامرضا 

 متولد  :  1344       ت.اسارت  :تیرماه 1367              ت.ازادی : دوم شهریور 1369      اردوگاه اسارت : رمادیه عراق

2-کربلایی حسن کهنه    فرزند   محمد رحیم 

 متولد  :  1341       ت.اسارت : تیرماه  1367            ت.ازادی : دوم شهریور 1369       اردوگاه اسارت : رمادیه عراق

لازم به ذکر است  هردو آزاده نامبرده همسنگر بوده اند که تاریخ اسارت و آزادی هردو نامبرده همزمان می باشد.

/ 3 نظر / 15 بازدید
علی

روحشان شاد ویادشان گرامی باد

خط مقدم

شهادت هنر مردان خداست تقدیم به روح بلند شهیدان روستای کهنه همه شب بخواب بینم که کنار آن شهیدم چکنم شبی کنارش که زخواب بر نخیزم اگر آسمان رساند به گل ستار ه دستم همه دانه دانه چینم و به پای او بریزم سر سبز بر فشانم به رحش اگر چه خواهد که من از متاع هستی بجز این نمانده چیزم

مجد

خوبه